Na južnom ulazu, u pravcu Kible, nalazi se jedno malo srebreno turbe, i to je mezar Habiba Ibn Muzahira. Habib je imao dvije godine kada je Allahov Poslanik, s.a.v.a., izabran za poslanika u Mekki, a prilikom mučeništva (šehadeta) na Kerbeli imao je 75 godina.[1]
On je bio ashab Allahovog Poslanika, s.a.v.a., Zapovjednika pravovjernih Imama Alija, a.s., Imama Hasana, a.s., i Imama Husejna, a.s. Učestvovao je u Bici oko Deve, Siffinu, Nehrevanu i Kerbeli. Poznavao je skrivene nauke (o događajima iz budućnosti). On je bio jedan od odabranih drugova Imama, a.s., kojima su oni povjeravali tajne, a bio je poseban drug Zapovjednika pravovjernih, Imama Alija, a.s.
Jednom je Allahov Poslanik, s.a.v.a., vidio Habiba Ibn Muzahira u jednoj ulici i tom prilikom mu je iskazao veliku ljubav koju osjeća prema njemu. Kada su ga pitali za razlog te ljubavi, Allahov Poslanik, s.a.v.a., je odgovorio: “On mnogo voli mog sina Husejna, a.s., i ispisat će historiju na Kerbeli na dan Ašure.”[2]
Imam Husejn, a.s., ga je pozvao posebnim pismom na Kerbelu, i prije nego je došao na Kerbelu, razapeo je zastavu i kazao: “Vlasnik ove zastave će doći!” Habib je zajedno sa svojim robom došao na Kerbelu, a Prvak šehida, Imam Husejn, a.s., ga je srdačno dočekao, a i hazreti Zejneb, a.s., mu je poslala poruku dobrodošlice i selama.
Habib je noć uoči Ašure i na dan Ašure bio nasmijan i sa smirenim srcem je otišao pobjedonosno u susret smrti. Imam Husejn, a.s., mu je na dan Ašure predao posebnu zastavu, i postavio ga za komandanta lijevog krila vojske. On je napao u srce nevjerničke vojske i u neravnopravnoj borbi ubio je 62 njihova vojnika. Poslije je postao mučenik (šehid), a neprijatelji su ga opkolili i odsjekli mu glavu, koju su okačili o vrat jednom konju i tako je izložili. Imam Husejn, a.s., je bio vidno potresen nakon Habibove smrti.
Zijaret Habibu Ibn Muzahiru
اَلسَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْعَبْدُ الصَّالِحُ، اَلْمُطِيعُ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ، وَ لِفَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِمُ السَّلَامُ، اَلْغَرِيبِ الْمُوَاسِي. أَشْهَدُ أَنَّكَ جَاهَدْتَ فِي سَبِيلِ اللهِ، وَ نَصَرْتَ الْحُسَيْنَ بْنَ بِنْتِ رَسُولِ اللهِ، وَ وَاسَيْتَ بِنَفْسِكَ، وَ بَذَلْتَ مُهْجَتَكَ. فَعَلَيْكَ مِنَ اللهِ السَّلَامُ التَّامُ. اَلسَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْقَمَرُ الزَّاهِرُ. اَلسَّلَامُ عَلَيْكَ يَا حَبِيبَ بْنَ مُظَاهِرِ الْأَسَدِيّ وَ رَحمَةُ اللهِ وَ بَرَكَاتُهُ.
Es-Selāmu ‘alejke ejjuhel ‘abdus-sālih, el-mutī‘u lillāhi ve li resūlihi ve li emīril mu’minīn, ve li Fātimetez-zehrā, vel Hasani, vel Husejni, ‘alejhimus-selām, el-garībil muvāsī. Ešhedu enneke džāhedte fī sebīlillāh, ve nesartel Husejne-bne binti resūlillāh, ve vāsejte bi nefsik, ve bezelte muhdžetek. Fe ‘alejke minallāhis-selāmut-tām. Es-Selāmu ‘alejke ejjuhel kameruz-zāhir. Es-Selāmu ‘alejek jā Habībe-bne Muzāihril Esedijj, ve rahmetullāhi ve berekātuh.
Selam tebi, o, Allahov dobri robe, koji si (bio) pokoran Allahu i Poslaniku Njegovom, i Zapovjedniku pravovjernih, i Fatimi Zehri, i Hasanu i Husejnu, mir s njima, usamljenom pružatelju utjehe. Svjedočim da si ti zaista ratovao na Allahovom putu, i da si pomogao Husejna, sina kćeri Allahovog Poslanika. Pomogao si ga dušom svojom, i žrtvovao si krv srca svog, pa neka ti je potpuni mir od Allaha. Selam tebi, o, mjeseče sjajni. Selam tebi, o, Habibe, sine Muzahira Esedija, i neka je Allahova milost i Njegov blagoslov s tobom.
[1] A‘jānuš-šī‘a, sv. 40, str. 29.
[2] Fursānul-hejdžāʼ, sv. 1, str. 87.
