Hz. Abbas se borio dok mu nije ponestalo snage. Hakīm bin Tufejl, koji se krio iza palme udari ga u lijevu ruku i odsiječe mu je, a tada Abbas kaza:
| وَ أَبْشِرِي بِرَحْمَةِ الْجَبَّارِ | يَا نَفْسُ لَا تَخْشَيْ مِنَ الْكُفَّارِ |
| مَعَ النَّبِيِّ السَّيِّدِ الْمُخْتَارِ | |
| فَأَصْلِهِمْ يَا رَبِّ حَرَّ النَّارِ | قَدْ قَطَعُوا بِبَغْيِهِمْ يَسَارِي |
O dušo, ne boj se nevjernika, već budi obradovana milošću Silnoga, sa Vjerovjesnikom, predvodbikom i izabranikom. Odsjkoše mi lijevu ruku nepravdom svojom. Zato, Gospodaru moj, neka okuse vrelinu Vatre!
Onaj prokletnik, metalnom šipkom usmrti Abbasa, te dosegnu stepen šehadeta. Imam Husejn, a.s., pohiti do brata svoga, kako ga zateče pored Eufrata, zaplaka i kaza sljedeće:
| وَ خَالَفْتُمُ قَوْلَ النَّبِيِّ مُحَمَّدٍ | تَعَدَّيْتُمُ يَا شَرَّ قَوْمٍ بِفِعْلِكُمْ |
| أَ مَا نَحْنُ مِنْ نَسْلِ النَّبِيِّ الْمُسَدَّدِ | أَ مَا كَانَ خَيْرُ الرُّسُلِ وَصَّاكُمُ بِنَا |
| أَ مَا كَانَ مِنْ خَيْرِ الْبَرِيَّةِ أَحْمَدٍ | أَ مَا كَانَتِ الزَّهْرَاءُ أُمِّيَ دُونَكُمْ |
| فَسَوْفَ تُلَاقُوا حَرَّ نَارٍ تَوَقَّدُ | لُعِنْتُمْ وَ أُخْزِيتُمْ بِمَا قَدْ جَنَيْتُمُ |
Prijestup napraviste, o zlobnici, djelom svojim, i suprostaviste se govoru Muhammeda Vjerovjesnika. Zar ne bijaše najbolji poslanik, koji nas oporuči vama? Zar mi nismo potomci Vjerovjesnika potvrđenoga? Zar Fatima nije moja majka, a ne vaša? Zar ona nije potomak najboljeg stvorenja Ahmeda? Prokleti i osramoćeni ste zločinom kojeg počinište! Okusit ćete vrelinu Vatre rasplamsale![1]
Ovaj mekam se nalazi na jugoistočnoj strani harema hz. Abbasa, a.s.
[1] El-Menākib, sv. 4, str. 99.
