Na deseti dan mjeseca Muharrema, 61. godine po Hidžri, kada je Imam Husejn, a.s., ubijen, nalazio se u dijelu Kerbelske zemlje koja je bila malo dublja od ostatka zemlje. To je mjesto gdje je blagoslovljena glava Imama Husejna, a.s., odvojena od tijela nesretnom rukom Šimra sina Zul-Dževšena.
U jugozapadnom dijelu prostora mezara hz. Habiba bin Muzahira, nalazi se prostorija veličine 9 m2 koja ima srebrna vrata i prozore,a unutar toga je postavljen mramorni kamen visine pola metra u obliku kabura koji danas označava mjesto pogibije Imama Husejna, a.s., unuka Allahova Poslanika, s.a.v.a.
U posljednjim trenucima svoga blagoslovljenog života, dok je još imao snage Imam Husejn, a.s., proučio je sljedeću dovu, koju je pohvalno proučiti na ovom mjestu, kao i na deseti dan Muharrema.[1]
اَللَّهُمَّ أَنْتَ مُتَعَالِي الْمَكَانِ، عَظِيمُ الْجَبَرُوتِ، شَدِيدُ الْمِحَالِ، غَنِيٌّ عَنِ الْخَلَائِقِ، عَرِيضُ الْكِبْرِيَاءِ، قَادِرٌ عَلَى مَا يَشَاءُ، قَرِيبُ الرَّحْمَةِ، صَادِقُ الْوَعْدِ، سَابِغُ النِّعْمَةِ، حَسَنُ الْبَلَاءِ، قَرِيبٌ إِذَا دُعِيتَ، مُحِيطٌ بِمَا خَلَقْتَ، قَابِلُ التَّوْبَةِ لِمَنْ تَابَ إِلَيْكَ، قَادِرٌ عَلَى مَا أَرَدْتَ، مُدْرِكٌ مَا طَلَبْتَ، وَ شَكُورٌ إِذَا شُكِرَتْ، وَ ذَكُورٌ إِذَا ذُكِرْتَ.
Allāhumme ente mute‘ālil mekān, ‘azīmul džeberūt, šedīdul mihāl, ganijjun ‘anil halāik, ‘arīdul kibrijā, kādirun ‘alā mā ješā’, karībur-rahme, sādikul va‘d, sābigun-ni‘me, hasenul belā’, karībun izā du‘īte, muhītun bimā halakte, kābilut-tevbeti li men tābe ilejk, kādirun ‘alā mā eredte, mudrikun mā talabte, ve šekūrun izā šukiret, ve zukūrun izā zukirte.
Allahu moj! Ti Koji si iznad svakog mjesta, Veličanstven u Svojoj moći, Silan u kazni, Neovisan o stvorenjima, Beskrajno Velik, Moćan za ono što želi, Blizak u milosti, Iskren u obećanju, Davaoc blagodati izobilnih, Dobar pri ispitu, Blizak kada si pozvan, Obuhvatajući onog što si stvorio, Prihvatitelj pokajanja od onog koji ti se pokaje, Moćan nad onim što zaželi, Pronalazitelj onoga što zatražiš, Zahvalan kada ti se zahvali, Onaj koji pomene onog koji tebe spomene.
أَدْعُوكَ مُحْتَاجًا، وَ أَرْغَبُ إِلَيْكَ فَقِيرًا، وَ أَفْزَعُ إِلَيْكَ خَائِفًا، وَ أَبْكِي إِلَيْكَ مَكْرُوبًا، وَ أَسْتَعِينُ بِكَ ضَعِيفًا، وَ أَتَوَكَّلُ عَلَيْكَ كَافِيًا. أُحْكُمْ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ قَوْمِنَا، فَإِنَّهُمْ غَرُّونَا وَ خَدَعُونَا وَ خَذَلُونَا وَ غَدَرُوا بِنَا. وَ نَحْنُ عِتْرَةُ نَبِيِّكَ وَ وُلْدُ حَبِيبِكَ، مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللهِ، اَلَّذِي اصْطَفَيْتَهُ بِالرِّسَالَةِ وَ اِئْتَمَنْتَهُ عَلَى وَحْيِكَ. فَاجْعَلْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا فَرَجًا وَ مَخْرَجًا. بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ .
Ed‘ūke muhtādžā, ve ergabu ilejke fekīrā, ve efze‘u ilejke hāifā ve ebkī ilejke mekrūbā, ve este‘īnu bike da‘īfā, ve etevekkelu ‘alejke kāfijā. Uhkum bejnenā ve bejne kavminā, fe innehum garrūnā ve hade‘ūnā ve hazelūnā ve gaderū binā. Ve nahnu ‘itretu nebijjike ve vuldu habībik, Muhammedibni ‘Abdillāh, ellezis-tafejtehu bir-risāleti ve i’tementehu ‘alā vahjik. Fedž‘al lenā min emrinā feredžen ve mahredžā. Bi rahmetike, jā erhamer-rāhimīn.
Dozivam Te u potrebi, hrlim Tebi u siromaštvu, bježim Tebi u strahu, vapim Tebi u nevolji, želim Te kada sam siromašan, bježim k Tebi u strahu, tražim Tvoju pomoć u slabosti, i oslanjam se na Tebe u sposobnosti mojoj. Presudi između nas i naroda našeg, jer uistinu su nas zavarali, obmanuli, napustili i izdali. Mi smo porodica Tvog Vjerovjesnika, i potomci Tvog voljenog, Muhammeda sina Abdullaha, koga si izabrao poslanicom, i kojem si povjerio objavu Svoju. Zato nam podari olakšanje i izlaz u našim pitanjima i stvarima. Tako Ti milosti Tvoje, o Najmilostiviji od milostivih.
[1] Džunnetul emānil vākijjeti ve džennetul īmānil bākijje, sv. 1, str. 543.
