Ono što život vjernika čini vrijednim
Sljedbenici Ehli-bejta, a.s., svoj identitet crpe iz neraskidive veze sa svojim predvodnicima. Imam Sadik, mir neka je s njim, kazao je:
شِيعَتُنَا جُزْءٌ مِنَّا خُلِقُوا مِنْ فَضْلِ طِينَتِنَا يَسُوؤُهُمْ مَا يَسُوؤُنَا وَ يَسُرُّهُمْ مَا يَسُرُّنَا
Naši sljedbenici su dio nas, stvoreni su od ostatka naše gline; rastužuje ih ono što nas rastužuje, a raduje ih ono što nas raduje.[1]
Život onih koji vole Ehli-bejt, a.s., ne mjeri se pukim protokom vremena, već satima provedenim u sjećanju na njih. Istinska vrijednost naših godina, mjeseci i dana ogleda se u trenucima u kojima blistaju imena Muhammeda, Alija, Fatime i njihovih jedanaest potomaka. Naš kalendar oživljava uz ime Imama Husejna, a naši dani dobivaju smisao kroz iščekivanje i sjećanje na Imama Mehdija, mir neka je sa svima njima.
Radost i tuga u ogledalu Ehli-bejta
U našem uvjerenju, vjera nije ništa drugo do ljubav i odricanje – ljubav prema istini i odricanje od nepravde. Ta ljubav nam ne dozvoljava da zaboravimo gorke i slatke dane vezane za vilajet.
- U trenucima rođenja Poslanika, s.a.v.a., naša lica krase osmijesi, dok u danima njegova preseljenja u srcu obnavljamo bol zbog nepravde nanesene Imamu Aliju, a.s., i hz. Fatimi, s.a.
- Na dan rođenja Imama Alija, a.s., u mislima se pridružujemo nebeskim bićima pred Ka’bom, a u danima njegova šehadeta, cijelim bićem osjećamo teret nepravde koju je nosio decenijama.
- Rođenje hazreti Fatime, s.a., budi u nama radost koju su osjećali Poslanik, s.a.v.a., i hz. Hatidža, s.a., dok u sjećanju na njen odlazak s ovog svijeta osjećamo bol svakog udarca i svake suze.
Ponosni smo na velikodušnost Imama Hasana, a.s., a tugujemo nad njegovom usamljenošću. Na Gadiru dotičemo vrhunac radosti, postavljajući zastavu najvećeg blagdana na najviši vrh svijeta. Na Ašuru, s vrha tuge, iznova proživljavamo najveću bol, gubeći se u suzama i saosjećanju.
Vjernost koja ne blijedi
Vjernik se ne gubi u tami ašurske noći kada se ugase svjetiljke u šatorima; on vječno odgovara na Husejnov poziv: “Ima li ikoga da mi pomogne?”
Mi osjećamo bol konjskih kopita nad Husejnovim, a.s., prsima i trčimo u mislima ka zapaljenim šatorima kličući: “Odazivamo ti se Husejne!” Mi smo uz Zejneb, uz djecu koja bosa lutaju pustinjom, uz hazreti Rukajju u ruševinama Šama. I danas, mi smo na Erbeinu na Kerbeli, plačemo sa Zejneb nad Husejnom, sa Sekinom nad Ali Ekberom i sa Rubab nad Ali Asgarom. Naš put je put karavane zarobljenika – od Kerbele do Kufe, od Kufe do Šama, pa sve do povratka u Medinu.
Ovo je put suza u tuzi Ehli-bejta i radosti u njihovoj sreći. To je vječna lekcija naših Imama:
إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَكُونَ مَعَنَا فِي الدَّرَجَاتِ الْعُلَى مِنَ الْجِنَانِ فَاحْزَنْ لِحُزْنِنَا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنَا
Ako želiš biti s nama na visokim stupnjevima Dženneta, tuguj u našoj tuzi i raduj se u našoj radosti.[2]
Dvanaest mjeseci u Kur’anu
Uzvišeni Allah u Kur'anu kaže:
﴿إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِندَ اللهِ اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا فِي كِتَابِ اللهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ مِنْهَا أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذَٰلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ﴾
Broj mjeseci u Allaha dvanaest mjeseci iznosi – tako je u Allahovoj Knjizi – i to od kada Nebesa i Zemlju stvori, a među njima su četiri sveta mjeseca: to je valjano vjerovanje …[3]
Kada su pitali Imama Bakira, a.s., o značenju ovog ajeta, on je pojasnio duboku istinu:
یَا جَابِرُ أَمَّا السَّنَّةُ فَهِیَ جَدِّی رَسُولُ اللهِ، صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ، وَ شُهُورُهَا اثْنَا عَشَرَ شَهْرًا، فَهُوَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ، عَلَیْهِ السَّلَامُ، إِلَیَّ وَ إِلَی ابْنِیجَعْفَرٍ، عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ ابْنِهِ مُوسَی، عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ ابْنِهِ عَلِیٍّ، عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ ابْنِهِ مُحَمَّدٍ، عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ ابْنِهِ عَلِیٍّ، عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ إِلَی ابْنِهِ الْحَسَنِ، عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ إِلَی ابْنِهِ … الْهَادِی الْمَهْدِیِّ، اثْنَا عَشَرَ إِمَامًا حُجَجُ اللهِ فِی خَلْقِهِ وَ أُمَنَاؤُهُ عَلَی وَحْیِهِ وَ عِلْمِهِ وَ الْأَرْبَعَةُ الْحُرُمُ الَّذِینَ هُمُ الدِّینُ الْقَیِّمُ أَرْبَعَةٌ مِنْهُمْ یَخْرُجُونَ بِاسْمٍ وَاحِدٍ: عَلِیٌّ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ، عَلَیْهِ السَّلَامُ، وَ أَبِیعَلِیُّبْنُالْحُسَیْنِ وَ عَلِیُّ بْنُ مُوسَی وَ عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ. فَالْإِقْرَارُ بِهَؤُلَاءِ هُوَ الدِّینُ الْقَیِّمُ فَلَا تَظْلِمُوا فِیهِمْ أَنْفُسَکُمْ أَیْ قُولُوا بِهِمْ جَمِیعًا تَهْتَدُوا.
“O Džabire, što se tiče ‘godine’ — to je moj djed, Allahov Poslanik, s.a.v.a., a njeni mjeseci su dvanaest mjeseci, a to su: Vođa pravovjernih, a.s., zatim ja, potom moj sin Džafer, a.s., njegov sin Musa, a.s., njegov sin Ali, a.s., njegov sin Muhammed, a.s., njegov sin Ali, a.s., njegov sin Hasan, a.s., i njegov sin Muhammed upućivač Mehdi. To je dvanaest imama — Allahovi dokazi među Njegovim stvorenjima i Njegovi povjerenici nad Njegovom Objavom i znanjem.
Četvorica od njih su ‘sveti’, koji predstavljaju ‘postojanu vjeru’, a to su četvorica koja nose isto ime: Ali — Vođa pravovjernih, a.s., moj otac Ali ibn Husejn, a.s., Ali ibn Musa, a.s., i Ali ibn Muhammed, a.s.
Priznavanje njih jeste ‘postojana vjera’, zato ne činite nepravdu prema sebi u pogledu njih — tj. vjerujte u sve njih i bit ćete upućeni.”[4]
Neka ovaj takvim, Hidžretski kalendar, bude vaš vodič kroz mjesece i dane, kako bismo koračali stazama onih koje je Allah očistio i odabrao.
[1] Iršādul-kulūb, sv. 2, str. 257.
[2] El-Emālī, sv. 1, str. 129.
[3] Et-Tevbe (9), 36.
[4] Bihārul-envār, sv. 24, str. 240.
