Ovo mjesto, koje je poznato kao mekam Nuhove, a.s., lađe, nekada je bio podzemni prostor u kojem se nalazio mihrab. Ovo mjesto je postalo poznato zbog mnogih predaja koje ukazuju da je mjesto izgradnje Nuhove lađe upravo bilo na ovom mjestu, potom da je voda na ovom mjestu izbila, kao i to da se na ovom mjestu Nuhova lađa zaustavila, a ovdje ćemo pomenuti neke od njih.
Uzvišeni Allah, u trideset i sedmom ajetu sure Hud, je objavio hz. Nuhu, a.s., kazujući:
وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَ وَحْيِنَا وَ لَا تُخَاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُم مُّغْرَقُونَ
I gradi lađu pod očima Našim i objavom Našom i ne obraćaj Mi se zbog onih koji su činili nepravdu. Uistinu! Oni će biti potopljeni.
Imam Sadik, a.s., kazao je: “Nuh, a.s., je bio stolar. I bio je prva osoba koja je izgradila lađu, a pozivao je i upućivao svoj narod devet stotina i pedeset godina, te je zbog svega toga ismijavan. Nuh, a.s., je zatražio od Boga Uzvišenoga da ne ostavi ni jednog od njih živim na Zemlji, te mu je Bog objavio da sagradi lađu.
فَعَمِلَ نُوحٌ سَفِينَتَهُ فِی مَسْجِدِ الْکُوفَةِ بِیَدِهِ، فَأَتَی بِالْخَشَبِ مِنْ بِعْدٍ حَتَّی فَرَغَ مِنْهَا.
Tako je Nuh sagradio svoju lađu u Kufskoj džamiji svojom rukom, a donosio bi grede iz dalekoga mjesta sve dok je nije završio.[1]
U četrdesetom ajetu sure Hud, Uzvišeni kazuje:
حَتَّىٰ إِذَا جَاءَ أَمْرُنَا وَ فَارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيهَا مِن كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ
وَ أَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَ مَنْ آمَنَ وَ مَا آمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ
Kad dođe naredba Naša i šiknu peć, rekosmo: “Ukrcaj u nju od svake vrste dvoje; i porodicu svoju – izuzev onog kome je prethodila Riječ – i ko je vjerovao.” A nije vjerovao s njim (niko), izuzev malo (njih).
Imam Ali, a.s., pominjući karakteristike Kufske džamije kazao je:
فِيهِ نَجَرَ نُوحٌ سَفِينَتَهُ، وَ فِيهِ فَارَ التَّنُّورُ، وَ بِهِ کَانَ بَیْتُ نُوحٍ وَ مَسْجِدُهُ، وَ فِي زَاوِیَتِهِ الْیُمْنَی فَارَ التَّنُّورُ.
U njoj je Nuh izradio svoju lađu, u njoj je šiknula peć (vodom), i u njoj je bila Nuhova kuća i mjesto molitve njegove, a u njenom desnom uglu je šiknula peć (vodom).[2]
A u četrdeset i četvrtom ajetu sure Hud Uzvišeni je kazao:
وَ قِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءَكِ وَ يَا سَمَاءُ أَقْلِعِي وَ غِيضَ الْمَاءُ وَ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَ قِيلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
I bî rečeno: “O, Zemljo, gutaj vodu svoju, a ti, o, nebo, prestani!” I voda se povuče i ispuni se odredba, a lađa pristade na El-Džudi, i bî rečeno: “Daleko nek je narod nevjernički!”
Imam Sadik, a.s., u tumačenje ovog časnog ajeta, kazao je: “Kada je Nuhova lađa stigla do središta Kufske džamije, Uzvišeni Allah je naredio Zemlji da proguta svoju vodu.”
فَبَلَعَتْ مَاءَهَا مِنْ مَسْجِدِ الْکُوفَةِ، کَمَا بَدَءَ مِنْهُ.
Pa je progutala svoju vodu iz Kufske džamije, kao što je i započela od nje![3]
[1] El-Kāfī, sv. 8, str. 234.
[2] Tefsīr El-‘Ajjāšī, sv. 2, str. 308.
[3] Ibidem.
