Govor hz. Zejneb, s.a., u Šamu

وَ قَالَ اِبْنُ نَمَا : قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلَامُ: أُدْخِلْنَا عَلَى يَزِيدَ وَ نَحْنُ اِثْنَا عَشَرَ رَجُلًا مُغَلَّلُونَ فَلَمَّا وَقَفْنَا بَيْنَ يَدَيْهِ قُلْتُ: أَنْشُدُكَ اللهَ، يَا يَزِيدُ! مَا ظَنُّكَ بِرَسُولِ اللهِ لَوْ رَآنَا عَلَى هَذِهِ الْحَالِ؟ وَ قَالَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ الْحُسَيْنِ: يَا يَزِيدُ! بَنَاتُ رَسُولِ اللهِ سَبَايَا؟! فَبَكَى النَّاسُ وَ بَكَى أَهْلُ دَارِهِ حَتَّى عَلَتِ الْأَصْوَاتُ، فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ، فَقُلْتُ وَ أَنَا مَغْلُولٌ أَ تَأْذَنُ لِي فِي الْكَلَامِ؟ فَقَالَ: قُلْ! وَ لَا تَقُلْ هُجْرًا! فَقَالَ: لَقَدْ وَقَفْتُ مَوْقِفًا لَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَقُولَ الْهُجْرَ. مَا ظَنُّكَ بِرَسُولِ اللهِ لَوْ رَآنِي فِي الْغُلِّ؟ فَقَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ: حُلُّوهُ. حَدَّثَ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ مَرْوَانَ لَمَّا أُتِيَ يَزِيدُ بِرَأْسِ الْحُسَيْنِ، عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: لَوْ كَانَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ ابْنِ مَرْجَانَةَ قَرَابَةٌ لَأَعْطَاكَ مَا سَأَلْتَ. ثُمَّ أَنْشَدَ يَزِيدُ:
نُفَلِّقُ هَامًا مِنْ رِجَالٍ أَعِزَّةٍ
عَلَيْنَا وَ هُمْ كَانُوا أَعَقَّ وَ أَظْلَمَا

Ibn Nemā prenosi da je Ali ibn Husejn, a.s., (Imam Sedžad, a.s.) kazao:

“Uvedeni smo pred Jezida, a bilo nas je dvanaest muškaraca, okovanih u lance. Kada smo stali pred njega, rekao sam: ‘Zaklinjem te Allahom, o Jezide! Šta misliš – kakvo bi bilo stanje Poslanika Allahovog, s.a.v.a., kada bi nas vidio u ovom stanju?’ – Tada je Fatima, kćerka Husejna, kazala: ‘O Jezide! Zar kćeri Allahovog Poslanika da budu zarobljenice?!’ Narod zaplaka kao što su zaplakali i ljudi iz njegove kuće, toliko da su se glasovi jecaja uzdigli. Zatim je Ali ibn Husejn, a.s., kazao – a ja sam bio u okovima –: ‘Hoćeš li mi dopustiti da govorim?’ On reče: ‘Govori, ali ne izgovaraj besmislice!’ Rekoh: ‘Stojim na mjestu na kojem ne priliči nekome poput mene da govori besmislice. Šta misliš – kakvo bi bilo stanje Poslanika Allahovog kada bi me vidio okovanog u lance?’ Tada Jezid reče onima oko sebe: ‘Oslobodite ga.’

Abdul-Melik ibn Mervan prenosi da je, kada je glava Husejna, a.s., donesena Jezidu, rekao: ‘Da je između tebe i Ibn Merdžane bilo srodstva, dao bi ti ono što si tražio.’ Potom je Jezid izgovorio ove stihove:

Razbijamo glave ljudi ponositih, koji su nam se suprotstavili,
a oni bijahu neposlušniji i nepravedniji.

قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ، عَلَيْهِمَا السَّلَامُ: ﴿مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لَا فِي أَنفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى اللهِ يَسِيرٌ﴾. ثُمَّ قَالُوا: وَ أَمَّا زَيْنَبُ فَإِنَّهَا لَمَّا رَأَتْهُ أَهْوَتْ إِلَى جَيْبِهَا فَشَقَّتْهُ، ثُمَّ نَادَتْ بِصَوْتٍ حَزِينٍ تُفْزِعُ الْقُلُوبَ: يَا حُسَيْنَاهْ! يَا حَبِيبَ رَسُولِ اللهِ! يَا ابْنَ مَكَّةَ وَ مِنَى! يَا ابْنَ فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ سَيِّدَةَ النِّسَاءِ! يَا ابْنَ بِنْتِ الْمُصْطَفَى! قَالَ: فَأَبْكَتْ، وَ اللهِ، كُلَّ مَنْ كَانَ فِي الْمَجْلِسِ وَ يَزِيدُ سَاكِتٌ. ثُمَّ جَعَلَتِ اِمْرَأَةٌ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ فِي دَارِ يَزِيدَ تَنْدُبُ عَلَى الْحُسَيْنِ، عَلَيْهِ السَّلَامُ، وَ تُنَادِي: وَا حَبِيبَاهْ! يَا سَيِّدَ أَهْلِ بَيْتَاهْ! يَا ابْنَ مُحَمَّدَاهْ! يَا رَبِيعَ الْأَرَامِلِ وَ الْيَتَامَى! يَا قَتِيلَ أَوْلَادِ الْأَدْعِيَاءِ! قَالَ: فَأَبْكَتْ كُلَّ مَنْ سَمِعَهَا.

Ali ibn Husejn, a.s., tada je proučio riječi Uzvišenog Allaha: “Nikakva nesreća nije Zemlju zadesila, niti vas, a da ga nema u Knjizi prije nego što damo da se dogodi, a to je Allahu doista lahko.”[1] Prenosioci pripovjedaju: ‘A kada je Zejneb ugledala (glavu Husejnovu), spustila se rukom prema svome ovratniku i rastrgla ga, a potom je zaplakala i povikala glasom punim tuge, koji je parao srca i ledi­o duše: ‘O, Husejne moj! O, miljeniče Allahovog Poslanika! O, sine Mekke i Mine! O, sine Fatime Zehre, prvakinje žena! O, sine kćeri Odabranoga!’

Tako mi Allaha, rasplakala je svakoga ko je bio u dvorani, dok je Jezid šutio. Potom je jedna žena iz plemena Benu Hašim, koja se nalazila u Jezidovoj kući, počela naricati nad Husejnom, a.s., govoreći: ‘O, miljeniče moj! O, predvodniče Ehli-bejta! O, sine Muhammedov! O, proljeću udovica i siročadi! O, ubijeni od sinova lažnih očeva!’ – U predanju stoji: ‘Rasplakala je svakoga ko ju je čuo.’

ثُمَّ دَعَا يَزِيدُ بِقَضِيبِ خَيْزُرَانٍ فَجَعَلَ يَنْكُتُ بِهِ ثَنَايَا الْحُسَيْنِ، عَلَيْهِ السَّلَامُ، فَأَقْبَلَ عَلَيْهِ أَبُو بَرْزَةَ الْأَسْلَمِيُّ وَ قَالَ: وَيْحَكَ يَا يَزِيدُ! أَ تَنْكُتُ بِقَضِيبِكَ ثَغْرَ الْحُسَيْنِ بْنِ فَاطِمَةَ؟! أَشْهَدُ لَقَدْ رَأَيْتُ النَّبِيَّ يَرْشُفُ ثَنَايَاهُ وَ ثَنَايَا أَخِيهِ الْحَسَنِ، وَ يَقُولُ أَنْتُمَا سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ، فَقَتَلَ اللهُ قَاتِلَكُمَا وَ لَعَنَهُ ﴿وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَ سَاءَتْ مَصِيرًا﴾ قَالَ: فَغَضِبَ يَزِيدُ وَ أَمَرَ بِإِخْرَاجِهِ فَأُخْرِجَ سَحْبًا. قَالَ: فَجَعَلَ يَزِيدُ يَتَمَثَّلُ بِأَبْيَاتِ ابْنِ الزِّبَعْرَي

Potom je Jezid zatražio štap od trske i počeo njime udarati po prednjim Husejnovim, a.s., zubima, te mu je tada prišao Ebu Berze el-Eslemi i rekao: ‘Teško tebi, o Jezide! Zar štapom udaraš po usnama Husejna, sina Fatime?! Svjedočim – doista sam vidio Allahovog Poslanika kako ljubi njegove zube i zube njegova brata Hasana, i kazuje: ‘Vas dvojica ste prvaci mladića Dženneta. Neka Allah ubije vaše ubice i neka ih prokune, ‘i za njih je pripremio Džehennem – a kako je to užasno prebivalište!’[2]’ – Predaja kazuje: ‘Jezid se tada rasrdio i naredio da se Ebu Berze izbaci, te je izvučen napolje silom. Potom je Jezid počeo recitirati stihove Ibn Ziba‘re:

لَيْتَ أَشْيَاخِي بِبَدْرٍ شَهِدُوا
جَزِعَ اَلْخَزْرَجُ مِنْ وَقْعِ اَلْأَسَلِ

Kamo sreće da su moji preci sa Bedra posvjedočili
da vide jauke Hazredža pod udarcima sablji

قَدْ قَتَلْنَا الْقَرْمَ مِنْ سَادَاتِکُمْ
وَ عَدَلْنَا مَیْلَ بَدْرٍ فَاعْتَدَل

Ubil­i smo poglavara među vašim prvacima,
i izravnali smo želju za Bedrom – pa se izjednači.[3]

فَأَهَلُّوا وَ اِسْتَهَلُّوا فَرَحًا
ثُمَّ قَالُوا يَا يَزِيدُ لاَ تُشَلَّ

Tada bi klicali i od radosti uzvikivali:
‘O Jezide, ruka ti se nikada ne oduzela!’

لَسْتُ مِنْ خِنْدِفَ إِنْ لَمْ أَنْتَقِمْ
مِنْ بَنِي أَحْمَدَ مَا كَانَ فَعَلَ

Neću biti od Hindifa, ako se ne osvetim
sinovima Ahmeda za ono što su učinili.

لَعِبَتْ هـَاشِمُ بِالْمُلْكِ فَلَا
خَبَرٌ جـَاءَ وَ لَا وَحٌْي نَزَلْ

Hašimije su se samo igrale vlašću –
niti je došla ikakva vijest, niti je bilo Objave. [4]

قَالَ اَلسَّيِّدُ وَ غَيْرُهُ : فَقَامَتْ زَيْنَبُ بِنْتُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِمُ السَّلَامُ فَقَالَتْ:

Zatim, kako prenosi Sejjid (Ibn Tavūs) i drugi učenjaci, ustala je Zejneb, kćerka Alija b. Ebu Taliba, neka je mir na njih, i kazala:

﴿اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾ وَ صَلَّى اللهُ عَلَى رَسُولِهِ وَ آلِهِ أَجْمَعِينَ، صَدَقَ اللهُ كَذَلِكَ يَقُولُ ﴿ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَاءُوا السُّوأَىٰ أَن كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَ كَانُوا بِهَا يَسْتَهْزِئُونَ﴾ أَ ظَنَنْتَ يَا يَزِيدُ حَيْثُ أَخَذْتَ عَلَيْنَا أَقْطَارَ الْأَرْضِ وَ آفَاقَ السَّمَاءِ فَأَصْبَحْنَا نُسَاقُ كَمَا تُسَاقُ الْأُسَارَى أَنَّ بِنَا عَلَى اللهِ هَوَانًا وَ بِكَ عَلَيْهِ كَرَامَةً وَ أَنَّ ذَلِكَ لِعِظَمِ خَطَرِكَ عِنْدَهُ؟! فَشَمَخْتَ بِأَنْفِكَ وَ نَظَرْتَ فِي عِطْفِكَ جَذْلَانَ مَسْرُورًا حِينَ رَأَيْتَ الدُّنْيَا لَكَ مُسْتَوْسِقَةً وَ الْأُمُورَ مُتَّسِقَةً وَ حِينَ صَفَا لَكَ مُلْكُنَا وَ سُلْطَانُنَا.

“Hvala Allahu, Gospodaru svjetova[5], i neka su Allahovi blagoslovi na Njegovog Poslanika
i na cijelu njegovu porodicu. Istinu je kazao Allah, jer On kaže: ‘Najzad će kraj onih koji su zlo činili zao biti, jer su znamenja Allahova poricali i pritom ih ruglu izvrgavali.’[6] – Zar si pomislio, o Jezide, da time što si nas protjerao po krajevima Zemlje i pod svodovima neba, pa smo postali gonjeni kao zarobljenici, da to znači da smo mi kod Allaha poniženi, a da si ti kod Njega počašćen, i da je to zbog tvog velikog položaja kod Njega?! Pa si se zato uzoholio, podigao nos u oholosti i razmetljivo se osvrtao, radostan i zadovoljan, kada si vidio da ti se dunjaluk pokorio i da su se stvari posložile po tvojoj volji, i kada ti je naša vlast i naša vlastodržnost privremeno pala u ruke.

مَهْلًا مَهْلًا. أَ نَسِيتَ قَوْلَ اللهِ تَعَالَى ﴿وَ لَا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِّأَنفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْمًا وَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ﴾ أَ مِنَ الْعَدْلِ يَا ابْنَ الطُّلَقَاءِ تَخْدِيرُكَ حَرَائِرَكَ وَ إِمَاءَكَ وَ سَوْقُكَ بَنَاتِ رَسُولِ اللهِ سَبَايَا. قَدْ هَتَكْتَ سُتُورَهُنَّ وَ أَبْدَيْتَ وُجُوهَهُنَّ تَحْدُو بِهِنَّ الْأَعْدَاءُ مِنْ بَلَدٍ إِلَى بَلَدٍ وَ يَسْتَشْرِفُهُنَّ أَهْلُ الْمَنَاهِلِ وَ الْمَنَاقِلِ وَ يَتَصَفَّحُ وُجُوهَهُنَّ الْقَرِيبُ وَ الْبَعِيدُ وَ الدَّنِيُّ وَ الشَّرِيفُ لَيْسَ مَعَهُنَّ مِنْ رِجَالِهِنَّ وَلِيٌّ وَ لَا مِنْ حُمَاتِهِنَّ حَمِيٌّ.

Stani! Stani malo! Zar si zaboravio riječi Uzvišenog Allaha: ‘Neka nipošto ne misle krivovjernici da je to što im produžavamo vijek dobro za njih – Mi im ga produžavamo zato da bi još više griješili, a ponižavajuće stradanje čeka njih.’[7] – Je li to pravda, o sine oslobođenih robova, da ti svoje žene i ropkinje držiš zaklonjene i sigurne, a da kćeri Allahovog Poslanika vodiš kao zarobljenice?!
Razotkrio si njihove velove, otkrio njihova lica, a neprijatelji ih tjeraju iz grada u grad; posmatraju ih putnici i mještani, zagledaju njihova lica i bliski i daleki, i prosti i ugledni, dok uz njih nema nijednog njihovog muškarca kao zaštitnika, niti ikoga ko bi ih branio i štitio.

وَ كَيْفَ يُرْتَجَى مُرَاقَبَةُ مَنْ لَفَظَ فُوهُ أَكْبَادَ الْأَزْكِيَاءِ وَ نَبَتَ لَحْمُهُ بِدِمَاءِ الشُّهَدَاءِ وَ كَيْفَ يَسْتَبْطِئُ فِي بُغْضِنَا أَهْلَ الْبَيْتِ مَنْ نَظَرَ إِلَيْنَا بِالشَّنَفِ وَ الشَّنَآنِ وَ الْإِحَنِ وَ الْأَضْغَانِ. ثُمَّ تَقُولُ غَيْرَ مُتَأَثِّمٍ وَ لَا مُسْتَعْظِمٍ
وَ أَهَلُّوا وَ اسْتَهَلُّوا فَرَحاً
ثُمَّ قَالُوا يَا يَزِيدُ لاَ تُشَلُّ
مُنْتَحِيًا عَلَى ثَنَايَا أَبِي عَبْدِ اللهِ سَيِّدِ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ تَنْكُتُهَا بِمِخْصَرَتِكَ وَ كَيْفَ لاَ تَقُولُ ذَلِكَ وَ قَدْ نَكَأْتَ الْقَرْحَةَ وَ اسْتَأْصَلْتَ الشَّافَةَ بِـإِرَاقَتِكَ دِمَاءَ ذُرِّيَّةِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ نُجُومِ الْأَرْضِ مِنْ آلِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ وَ تَهْتِفُ بِأَشْيَاخِكَ زَعَمْتَ أَنَّكَ تُنَادِيهِمْ فَلَتَرِدَنَّ وَشِيكًا مَوْرِدَهُمْ وَ لَتَوَدَّنَّ أَنَّكَ شَلَلْتَ وَ بَكِمْتَ وَ لَمْ يَكُنْ قُلْتَ مَا قُلْتَ وَ فَعَلْتَ مَا فَعَلْتَ.

I kako se uopće može očekivati obazrivost od onoga čija su usta izbacivala jetre čistih, i čije je meso izraslo na krvi šehida?! I kako bi takav mogao oklijevati u mržnji prema nama, Ehli-bejtu, onaj koji nas gleda s prezirom, mržnjom, zlobom i duboko skrivenom netrpeljivošću? – A zatim to izgovaraš bez imalo stida i bez osjećaja krivnje:

Tada bi klicali i od radosti uzvikivali:
‘O Jezide, ruka ti se nikada ne oduzela!’

dok štapom udaraš po zubima Ebu Abdullaha (Imama Husejna, a.s.), prvaka mladića Dženneta, i bodeš ih svojom palicom! I kako da ne govoriš takve riječi, kada si ponovo otvorio ranu i sasjekao svaku nadu, prolivanjem krvi potomstva Muhammeda, neka su na njega i na njegovu porodicu blagoslovi, i svjetionika Zemlje iz loze Abdul-Muttaliba?!

Ti dozivaš svoje pretke i umišljaš da im se obraćaš; ali, tako mi Allaha, uskoro ćeš i sam stići na mjesto njihovo, i tada ćeš poželjeti da si bio nepokretan i nijem, i da nisi izgovorio ono što si izgovorio niti učinio ono što si učinio.

اَللَّهُمَّ خُذْ بِحَقِّنَا وَ انْتَقِمْ مِنْ ظَالِمِنَا وَ أَحْلِلْ غَضَبَكَ بِمَنْ سَفَكَ دِمَاءَنَا وَ قَتَلَ حُمَاتَنَا! فَوَ اللهِ مَا فَرَيْتَ إِلَّا جِلْدَكَ وَ لَا جَزَزْتَ إِلَّا لَحْمَكَ وَ لَتَرِدَنَّ عَلَى رَسُولِ اللهِ بِمَا تَحَمَّلْتَ مِنْ سَفْكِ دِمَاءِ ذُرِّيَّتِهِ وَ انْتَهَكْتَ مِنْ حُرْمَتِهِ فِي عِتْرَتِهِ وَ لُحْمَتِهِ حَيْثُ يَجْمَعُ اللهُ شَمْلَهُمْ وَ يَلُمُّ شَعَثَهُمْ وَ يَأْخُذُ بِحَقِّهِمْ ﴿وَ لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ ‎‏۞ فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللهُ مِن فَضْلِهِ﴾. حَسْبُكَ بِاللهِ حَاكِمًا وَ بِمُحَمَّدٍ خَصِيمًا وَ بِجَبْرَئِيلَ ظَهِيرًا وَ سَيَعْلَمُ مَنْ سَوَّى لَكَ وَ مَكَّنَكَ مِنْ رِقَابِ الْمُسْلِمِينَ ﴿بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا﴾ وَ أَيُّكُمْ ﴿شَرٌّ مَّكَانًا وَ أَضْعَفُ جُندًا﴾

Allahu moj! Uzmi naše pravo i osveti nas nad onima koji su nam zulum učinili! Spusti Svoj gnjev na onoga ko je prolio našu krv i ubio naše zaštitnike!

Tako mi Allaha, nisi rasporio ništa osim vlastite kože i nisi odsjekao ništa osim vlastitog mesa! I doista ćeš stati pred Allahovog Poslanika noseći breme krvi njegovog potomstva, i svetogrđe koje si počinio prema njegovoj svetosti, u njegovoj porodici i njegovom rodu, onda kada Allah okupi rasute i ponovo sjedini razjedinjene, i kada uzme njihovo pravo!

‘Nipošto ne smatraj mrtvima one što su poginuli na putu Allahovom! Naprotiv, oni su živi kod Gospodara svoga i daje im se svega, radosni zbog onoga što im Allah iz blagodati Svoje dariva.’[8]

Dovoljan ti je Allah kao Sudija, Muhammed kao tužitelj, a Džibril kao njegov pomagač! I saznat će onaj ko ti je ovo pripremio i dao ti vlast nad vratovima muslimana a ‘lošu zamjenu je izabrao’[9] i ko je od vas – ‘najgoreg mjesta i najslabije vojske’[10].

وَ لَئِنْ جَرَّتْ عَلَيَّ الدَّوَاهِي مُخَاطَبَتَكَ إِنِّي لَأَسْتَصْغِرُ قَدْرَكَ وَ أَسْتَعْظِمُ تَقْرِيعَكَ وَ أَسْتَكْبِرُ تَوْبِيخَكَ لَكِنَّ الْعُيُونَ عَبْرَى وَ الصُّدُورَ حَرَّى أَلَا فَالْعَجَبُ كُلُّ الْعَجَبِ لِقَتْلِ حِزْبِ اللهِ النُّجَبَاءِ بِحِزْبِ الشَّيْطَانِ الطُّلَقَاءِ فَهَذِهِ الْأَيْدِي تَنْطِفُ مِنْ دِمَائِنَا وَ الْأَفْوَاهُ تَتَحَلَّبُ مِنْ لُحُومِنَا وَ تِلْكَ الْجُثَثُ الطَّوَاهِرُ الزَّوَاكِي تَنْتَابُهَا الْعَوَاسِلُ وَ تَعْفُوهَا أُمَّهَاتُ الْفَرَاعِلِ وَ لَئِنِ اتَّخَذْتَنَا مَغْنَمًا لَتَجِدُنَا وَشِيكًا مَغْرَمًا حِينَ لَا تَجِدُ إِلَّا ﴿بِمَا قَدَّمَتْ يَدَاكَ وَ أَنَّ اللهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيدِ﴾ فَإِلَى اللهِ الْمُشْتَكَى وَ عَلَيْهِ الْمُعَوَّلُ.

Ako su me nevolje primorale da ti se obratim, znaj da ja tvoj položaj smatram beznačajnim, a tvoje prekoravanje velikim, i tvoje ukoravanje smatram prevelikim da bi se uopće zaslužilo. Ali – oči su suzne, a grudi gore od bola.

Zaista, čudo nad čudima jeste što je Allahova stranka, plemenita i odabrana, pobijena rukama šejtanove stranke – oslobođenih robova! Ove ruke još su natopljene našom krvi, a ova usta se još naslađuju našim mesom; a ona čista, blistava tijela raznose divlje zvijeri, a po njima gaze majke grabljivica.

Ako si nas uzeo kao plijen, uskoro ćeš nas naći kao težak gubitak, onda kada ne budeš imao ništa
osim ‘onoga što su ruke tvoje unaprijed poslale, jer Allah prema Svojim robovima nepravedan nije!’[11] – Allahu se žalimo, i na Njega se oslanjamo.

فَكِدْ كَيْدَكَ وَ اسْعَ سَعْيَكَ وَ نَاصِبْ جُهْدَكَ فَوَ اللهِ لَا تَمْحُو ذِكْرَنَا وَ لَا تُمِيتُ وَحْيَنَا وَ لَا تُدْرِكُ أَمَدَنَا وَ لَا تَرْحَضُ عَنْكَ عَارَهَا وَ هَلْ رَأْيُكَ إِلَّا فَنَدٌ وَ أَيَّامُكَ إِلَّا عَدَدٌ وَ جَمْعُكَ إِلَّا بَدَدٌ. يَوْمَ يُنَادِ الْمُنَادِ: ﴿أَلَا لَعْنَةُ اللهِ عَلَى الظَّالِمِينَ﴾. فَالْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَتَمَ لِأَوَّلِنَا بِالسَّعَادَةِ وَ لِآخِرِنَا بِالشَّهَادَةِ وَ الرَّحْمَةِ وَ نَسْأَلُ اللهَ أَنْ يُكْمِلَ لَهُمُ الثَّوَابَ وَ يُوجِبَ لَهُمُ الْمَزِيدَ وَ يُحْسِنَ عَلَيْنَا الْخِلَافَةَ. إِنَّهُ رَحِيمٌ وَدُودٌ وَ ﴿حَسْبُنَا اللهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ﴾.

Pa kuj svoje spletke, uloži sav svoj trud, napregni svu svoju snagu – tako mi Allaha, nećeš izbrisati naš spomen, niti ćeš ugasiti našu Objavu, niti ćeš sa sebe sprati njenu sramotu. Tvoje je mišljenje samo zabluda, tvoji su dani tek odbrojani, a tvoje okupljanje osuđeno na rasulo, na Dan kada će glasnik povikati: ‘Eto, Allahovo prokletstvo je na onima što čine nasilje!’[12] Stoga, hvala Allahu, Koji je našim prvima darovao sreću, a našim posljednjima podario šehadet i milost. I molimo Allaha da im upotpuni nagradu, da im podari još više iz Svoje blagodati i da nam daruje lijepo nasljeđe poslije njih. On je, doista, Samilostan i Pun ljubavi. I ‘dovoljan nam je Allah, a divan li je On Zaštitnik.’[13]”

‏فَقَالَ يَزِيدُ:
يَا صَيْحَةً تُحْمَدُ مِنْ صَوَائِحِ
مَا أَهْوَنَ الْمَوْتَ عَلَى النَّوَائِحِ
قَالَ: ثُمَّ اسْتَشَارَ أَهْلَ الشَّامِ فِيمَا يَصْنَعُ بِهِمْ. فَقَالُوا لَا تَتَّخِذْ مِنْ كَلْبِ سَوْءٍ جَرْوًا. فَقَالَ لَهُ النُّعْمَانُ بْنُ بَشِيرٍ: اُنْظُرْ مَا كَانَ الرَّسُولُ يَصْنَعُهُ بِهِمْ فَاصْنَعْهُ بِهِمْ.

Tada je Jezid rekao:

O kriče koji biva hvaljen među krikovima,
kako je smrt lahka za one koji nariču!

Dalje predaja kazuje: “Zatim je zatražio savjet od ljudi Šama o tome šta da učini s njima. – Oni rekoše: ‘Ne ostavljaj štene od zlog psa.’ – Tada mu Nu‘man ibn Bešir reče: ‘Postupi prema njima onako kako je Allahov Poslanik postupao s njima, pa tako i ti postupi.’

وَ قَالَ الْمُفِيدُ رَحِمَهُ اللهُ: ثُمَّ قَالَ لِعَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ: يَا ابْنَ حُسَيْنٍ! أَبُوكَ قَطَعَ رَحِمِي وَ جَهِلَ حَقِّي وَ نَازَعَنِي سُلْطَانِي، فَصَنَعَ اللهُ بِهِ مَا قَدْ رَأَيْتَ. فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ: ﴿مَا أَصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لَا فِي أَنفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِّن قَبْلِ أَن نَّبْرَأَهَا إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى اللهِ يَسِيرٌ﴾ فَقَالَ يَزِيدُ لاِبْنِهِ خَالِدٍ: اُرْدُدْ عَلَيْهِ فَلَمْ يَدْرِ خَالِدٌ مَا يَرُدُّ عَلَيْهِ. فَقَالَ لَهُ يَزِيدُ: قُلْ ﴿وَ مَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُو عَن كَثِيرٍ﴾. وَ قَالَ صَاحِبُ الْمَنَاقِبِ : بَعْدَ ذَلِكَ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ: يَا ابْنَ مُعَاوِيَةَ وَ هِنْدٍ وَ صَخْرٍ! لَمْ تَزَلِ النُّبُوَّةُ وَ الْإِمْرَةُ لِآبَائِي وَ أَجْدَادِي مِنْ قَبْلِ أَنْ تُولَدَ وَ لَقَدْ كَانَ جَدِّي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فِي يَوْمِ بَدْرٍ وَ أُحُدٍ وَ الْأَحْزَابِ فِي يَدِهِ رَايَةُ رَسُولِ اللهِ، صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، وَ أَبُوكَ وَ جَدُّكَ فِي أَيْدِيهِمَا رَايَاتُ الْكُفَّارِ. ثُمَّ جَعَلَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلَامُ يَقُولُ:

مَا ذَا تَقُولُونَ إِذْ قَالَ النَّبِيُّ لَكُمْ
مَا ذَا فَعَلْتُمْ وَ أَنْتُمْ آخِرُ الْأُمَمِ
بِعِتْرَتِي وَ بِأَهْلِي عِنْدَ مُفْتَقَدِي
مِنْهُمْ أُسَارَى وَ مِنْهُمْ ضُرِّجُوا بِدَمٍ

Šejh Mufid, r.a., prenosi: “Potom se Jezid obratio Aliji ibn Husejnu: ‘O sine Husejnov! Tvoj otac je prekinuo rodbinske veze sa mnom, nije priznao moje pravo i osporio mi vlast, pa je Allah s njim učinio ono što si vidio.’

Na to je Ali ibn Husejn, a.s., kazao: “Nikakva nesreća nije Zemlju zadesila, niti vas, a da ga nema u Knjizi prije nego što damo da se dogodi, a to je Allahu doista lahko.”[14] – Odmah Jezid reče svome sinu Halidu: ‘Odgovori mu!’ – ali Halid nije znao šta da mu odgovori, pa mu Jezid reče: ‘Reci:

A pisac djela El-Menākib prenosi da je nakon toga Ali ibn Husejn, a.s., kazao: ‘O sine Muavije, Hind i Sahra! Još prije tvog rođenja poslanstvo i vlast bili su u rukama mojih očeva i djedova. Moj djed Ali ibn Ebu Talib na Bedru, Uhudu i u Bici saveznika nosio je bajrak Allahovog Poslanika, neka su na njega i na njegovu porodicu blagoslovi, dok su tvoj otac i tvoj djed nosili zastave nevjerstva!’

Potom je Ali ibn Husejn, a.s., izgovorio stihove:

Šta ćete reći kada vam Poslanik kaže:
‘Šta ste to učinili, a vi ste posljednji od ummeta,
s mojim potomcima i mojom porodicom nakon mog odlaska?
Jedni od njih su zarobljeni, a drugi su krvlju natopljeni.’

ثُمَّ قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ: وَيْلَكَ يَا يَزِيدُ إِنَّكَ لَوْ تَدْرِي مَا ذَا صَنَعْتَ وَ مَا الَّذِي ارْتَكَبْتَ مِنْ أَبِي وَ أَهْلِ بَيْتِي وَ أَخِي وَ عُمُومَتِي إِذًا لَهَرَبْتَ فِي الْجِبَالِ وَ افْتَرَشْتَ الرَّمَادَ وَ دَعَوْتَ بِالْوَيْلِ وَ الثُّبُورِ أَنْ يَكُونَ رَأْسُ أَبِي الْحُسَيْنِ ابْنِ فَاطِمَةَ وَ عَلِيٍّ مَنْصُوبًا عَلَى بَابِ مَدِينَتِكُمْ وَ هُوَ وَدِيعَةُ رَسُولِ اللهِ فِيكُمْ فَأَبْشِرْ بِالْخِزْيِ وَ النَّدَامَةِ غَدًا إِذَا جُمِعَ النَّاسُ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ.

Zatim je Ali ibn Husejn, a.s., kazao: ‘Propast te čeka, o Jezide! Da znaš šta si učinio, da vidiš koja zlodjela si počinio prema meni, mom ocu, mojoj porodici, mom bratu i mojoj rodbini, sigurno bi pobjegao u planine, legao na pepeo, i dozivao srdžbu i propast, da ne bude na kapiji grada tvoga glava mog oca Husejna, sina Fatime i Alija, a ona je zaostavština Allahova Poslanika vama. A sada se pripremi da dočekaš sramotu i kajanje na Sudnjem danu, kada se ljudi okupe pred Gospodarom svijeta.’

وَ قَالَ الْمُفِيدُ : ثُمَّ دَعَا بِالنِّسَاءِ وَ الصِّبْيَانِ فَأُجْلِسُوا بَيْنَ يَدَيْهِ فَرَأَى هَيْئَةً قَبِيحَةً، فَقَالَ قَبَّحَ اللهُ ابْنَ مَرْجَانَةَ لَوْ كَانَتْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُ قَرَابَةٌ وَ رَحِمٌ مَا فَعَلَ هَذَا بِكُمْ وَ لَا بَعَثَ بِكُمْ عَلَى هَذَا. فَقَالَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ الْحُسَيْنِ: وَ لَمَّا جَلَسْنَا بَيْنَ يَدَيْ يَزِيدَ رَقَّ لَنَا فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ أَحْمَرُ فَقَالَ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَبْ لِي هَذِهِ الْجَارِيَةَ يَعْنِينِي وَ كُنْتُ جَارِيَةً وَضِيئَةً فَأُرْعِدْتُ وَ ظَنَنْتُ أَنَّ ذَلِكَ جَائِزٌ لَهُمْ فَأَخَذْتُ بِثِيَابِ عَمَّتِي زَيْنَبَ وَ كَانَتْ تَعْلَمُ أَنَّ ذَلِكَ لَا يَكُونُ.

Dalje šejh Mufid, r.a., navodi: “Nakon toga, pozvane su žene i djeca, i smješteni su pred njega. Tada je Husejnova porodica vidjela groznu scenu, i on reče: ‘Proklet bio sin Marđane! Da je među vama i njime bila i najmanja rodbinska veza, ovo ne bi učinio vama, i ne bi vas poslao na ovakav način.’

Fatima, kći Husejna, a.s., pripovjeda: “Kada smo sjedili pred Jezidom, poče nam se dizati strah i tjeskoba. Tada je prišao jedan od ljudi Šama, čovjek crvene puti, i reče: ‘O, vladaru vjernih, daj mi ovu ropkinju.’ – Misleći na mene, dok sam bila djevojka i slobodna, zadrhtala sam od straha. Pomislila sam da bi im to možda bilo dopušteno. Uhvativši se za skute svoje tetke Zejneb, bila sam svjesna da to nije moguće i da se neće dogoditi.”

وَ فِي رِوَايَةِ السَّيِّدِ : قُلْتُ أُوتِمْتُ وَ أُسْتَخْدَمُ فَقَالَتْ عَمَّتِي لِلشَّامِيِّ: كَذَبْتَ وَ اللهِ وَ لَوْ مِتُّ وَ اللهِ مَا ذَلِكَ لَكَ وَ لَا لَهُ. فَغَضِبَ يَزِيدُ وَ قَالَ: كَذَبْتِ وَ اللهِ إِنَّ ذَلِكَ لِي وَ لَوْ شِئْتُ أَنْ أَفْعَلَ لَفَعَلْتُ. قَالَتْ: كَلَّا وَ اللهِ مَا جَعَلَ اللهُ لَكَ ذَلِكَ إِلَّا أَنْ تَخْرُجَ مِنْ مِلَّتِنَا وَ تَدِينَ بِغَيْرِهَا. فَاسْتَطَارَ يَزِيدُ غَضَبًا وَ قَالَ: إِيَّايَ تَسْتَقْبِلِينَ بِهَذَا إِنَّمَا خَرَجَ مِنَ الدِّينِ أَبُوكِ وَ أَخُوكِ. قَالَتْ زَيْنَبُ: بِدِينِ اللهِ وَ دِيْنِ أَبِي وَ دِيْنِ أَخِي اهْتَدَيْتَ أَنْتَ وَ أَبُوكَ وَ جَدُّكَ إِنْ كُنْتَ مُسْلِمًا. قَالَ: كَذَبْتِ يَا عَدُوَّةَ اللهِ. قَالَتْ: لَهُ أَنْتَ أَمِيرٌ تَشْتِمُ ظَالِمًا وَ تَقْهَرُ لِسُلْطَانِكَ. فَكَأَنَّهُ اسْتَحْيَا وَ سَكَتَ وَ عَادَ الشَّامِيُّ فَقَالَ: هَبْ لِي هَذِهِ الْجَارِيَةَ. فَقَالَ لَهُ يَزِيدُ: اُعْزُبْ وَهَبَ اللهُ لَكَ حَتْفًا قَاضِيًا.

U predaji koju prenosi Sejjid (Ibn Tavūs), stoji: “Rekoh: ‘Zar sam ja dodijeljena i data na korištenje?’ – Tada se moja tetka okrenu Šamljanu i kaza: ‘Lažeš, kunem se Allahom! Čak i da umrem, Allah mi je svjedok, to ni tebi ni njemu nije dato!’ – Jezid se rasrdi i reče: ‘Ti lažeš, kunem se Allahom! To je moje (pravo), i da želim, učinio bih to.’ Zejneb odgovori: ‘Nikako, kunem se Allahom! Allah ti to (pravo) nije dao, osim da iziđeš iz naše vjere i prikloniš se nečemu mimo nje.’

Jezid se još više rasrdi i reče: ‘Ti me dočekuješ ovako? Iz (naše) vjere je izišao samo tvoj otac i brat!’ – Zejneb mu odgovori smjelo: ‘U vjeru Allahovu, vjeru mog oca i vjeru mog brata, ti i tvoj otac i djed ste mogli biti upućeni, da ste bili muslimani.’ Jezid joj reče: ‘Lažeš, o neprijatelju Allahov!’ – Zejneb mirno odgovori: ‘Tebi, o vladaru, pripada da vrijeđaš nepravdu i da se uzdižeš nad svojom vlašću.’ a Jezid, kao da se postidio, utihnu. Šamljanin se vrati i reče: ‘Daj mi ovu djevojku.’ – a Jezid mu odgovori: ‘Odlazi! Dao ti Bog propast neizbježnu!’

وَ فِي بَعْضِ الْكُتُبِ : قَالَتْ أُمُّ كُلْثُومٍ لِلشَّامِيِّ: اُسْكُتْ يَا لُكَعَ الرِّجَالِ قَطَعَ اللهُ لِسَانَكَ وَ أَعْمَى عَيْنَيْكَ وَ أَيْبَسَ يَدَيْكَ وَ جَعَلَ النَّارَ مَثْوَاكَ. إِنَّ أَوْلَادَ الْأَنْبِيَاءِ لَا يَكُونُونَ خَدَمَةً لِأَوْلَادِ الْأَدْعِيَاءِ. قَالَ: فَوَ اللهِ مَا اسْتَتَمَّ كَلَامُهَا حَتَّى أَجَابَ اللهُ دُعَاءَهَا فِي ذَلِكَ الرَّجُلِ فَقَالَتْ: اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَجَّلَ لَكَ الْعُقُوبَةَ فِي الدُّنْيَا قَبْلَ الْآخِرَةِ. فَهَذَا جَزَاءُ مَنْ يَتَعَرَّضُ لِحَرَمِ رَسُولِ اللهِ، صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ.

U nekim knjigama se navodi: “Ummi Kulsum reče Šamljaninu: ‘Umukni,o ti bijedna neznalico među ljudima i robe svojih strasti! Allah ti odsjekao jezik, oslijepio oči, osušio ruke i učinio vatru tvojim boravištem. Uistinu, djeca vjerovjesnika ne postaju sluge djece tirana.’

Prenosi se: ‘Kunem se Allahom, njene riječi nisu ni završile, a Allah je odmah uslišao njenu dovu protiv tog čovjeka. – Tada je kazala: ‘Hvala Allahu, koji je požurio tvoju kaznu na ovom svijetu prije onog svijeta. Ovo je kazna onome ko se usuđuje narušiti svetost Poslanika, neka su Allahovi blagoslovi na njega i porodicu njegovu.’

وَ فِي رِوَايَةِ السَّيِّدِ رَحِمَهُ اللهُ: فَقَالَ الشَّامِيُّ: مَنْ هَذِهِ الْجَارِيَةُ؟ فَقَالَ يَزِيدُ: هَذِهِ فَاطِمَةُ بِنْتُ الْحُسَيْنِ وَ تِلْكَ زَيْنَبُ بِنْتُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ. فَقَالَ الشَّامِيُّ: الْحُسَيْنُ ابْنُ فَاطِمَةَ وَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ؟ قَالَ: نَعَمْ! فَقَالَ الشَّامِيُّ: لَعَنَكَ اللهُ يَا يَزِيدُ تَقْتُلُ عِتْرَةَ نَبِيِّكَ وَ تَسْبِي ذُرِّيَّتَهُ! وَ اللهِ مَا تَوَهَّمْتُ إِلَّا أَنَّهُمْ سَبْيُ الرُّومِ. فَقَالَ يَزِيدُ: وَ اللهِ لَأُلْحِقَنَّكَ بِهِمْ! ثُمَّ أَمَرَ بِهِ فَضُرِبَ عُنُقُهُ.

U predaji od Sejjida (Ibn Tavusa) stoji: “Šamljanin je upitao: ‘Ko je ova ropkinja?’ – a Jezid odgovori: ‘Ovo je Fatima, kćerka Husejna, a ono je Zejneb, kćerka Alija ibn Ebi Taliba.’ Šamljanin upita: ‘Husejna, sina Fatime i Alija ibn Ebu Taliba?’ Jezid reče: ‘Da, tako je!’

Potom Šamljanin reče: ‘Allah te prokleo, o Jezide! Ubijaš potomke svoga Vjerovjesnika i porobljavaš njegovu čistu lozu! Tako mi Allaha, sve što sam pomislio je da su oni zarobljenici iz Rima.’ – Jezid odgovori: ‘Tako mi Allaha! Pripojiću te njima!’ Zatim je naredio da mu vrat odsjeku.

قَالَ السَّيِّدُ: وَ دَعَا يَزِيدُ الْخَاطِبَ وَ أَمَرَهُ أَنْ يَصْعَدَ الْمِنْبَرَ فَيَذُمَّ الْحُسَيْنَ وَ أَبَاهُ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْهِمَا فَصَعِدَ وَ بَالَغَ فِي ذَمِّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْحُسَيْنِ الشَّهِيدِ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْهِمَا وَ الْمَدْحِ لِمُعَاوِيَةَ وَ يَزِيدَ فَصَاحَ بِهِ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلَامُ: وَيْلَكَ أَيُّهَا الْخَاطِبُ اِشْتَرَيْتَ مَرْضَاةَ الْمَخْلُوقِ بِسَخَطِ الْخَالِقِ فَتَبَوَّأْ مَقْعَدَكَ مِنَ النَّارِ.

Sejjid (Ibn Tavus) dalje prenosi: ‘A Jezid je pozvao govornika i naredio mu da se popne na minber kako bi kudio Husejna i njegovog oca, da su Allahovi blagoslovi nad njima. Govornik se popeo i prešao granice u kuđenju Vođe pravovjernih (Imama Alija, a.s.) i Husejna šehida, da su Allahovi blagoslovi nad njima, a veličao je Muaviju i Jezida. U tom je Ali ibn Husejn, a.s., uzviknuo: ‘Teško tebi, o govorniče! Kupio si zadovoljstvo stvorenja srdžbom Stvoritelja! Zato pripremi svoje mjesto u Vatri!’”[15]